Archiwa tagu: Wrocław

Norweski weekend Avant Art Festival – relacja

Za nami pierwszy weekend Avant Art Festival. Przez trzy dni (24-26.09) artyści z Norwegii prezentowali polskiej publiczności awangardowe oblicze teatru i muzyki. Maja Ratkje i Offonoff wystawili uszy słuchaczy na próbę, Necessary wprowadzili w trans, Henriksen w hipnozę, a Jono El Grande w dadaistyczny zachwyt. Wielki sukces odniosły też spektakle.

Jono El Grande, fot. Edgar De Poray

Po weekendzie norweskim nie ulega wątpliwości, że Avant Art Festival należy do najbardziej wartościowych festiwali w Polsce, a Wrocław stoi na podium awangardowych imprez. Koncerty i spektakle zaprezentowane dotychczas w Imparcie są tego najlepszym dowodem – pokazują to, czego nie można doświadczyć na innych festiwalach. Avant Art zaczął się mocnym teatralnym akcentem i równie wyraźnym się zakończył. Zarówno Verdensteatret jak i MaisonDahlBonnema&Needcompany, a także wystawiany w sobotę „The Fork” [Minus 20] collective zgromadzili pełne sale widzów i zebrali entuzjastyczne recenzje.

Verdensteatret, fot. Edgar De Poray
MaisonDahlBonnema&Needcompany, fot. Edgar De Poray

Nie zawiodła też scena muzyczna. Maja Ratkje podczas występu zamieniła się w czarownicę z Salem, Offonoff i PUMA sprawili, że drżały fotele, a Necessary wprowadzili w trans. Niewątpliwie, jednym z najlepszych koncertów był występ Jono El Grande – dadaistycznego trikstera uznawanego za wcielenie Franka Zappy. Natomiast pointą doskonałą weekendu z Norwegami okazał się koncert duetu Arve Henriksen & Jan Bang, który odkrył przed publicznością malownicze pejzaże jazzu, zabierając w inny wymiar percepcji, serwując nieziemskie wprost dźwięki.

Maja Ratkje, fot. Edgar De Poray

Bardzo trafionym pomysłem były spektakle na otwarcie, które wprowadzały w klimat awangardy i nastrajały do części koncertowej. Avant Art udowodnił po raz trzeci, że nie jest typowym festiwalem muzycznym, ale festiwalem o muzyce, w którym nie ma miejsca na popkulturę. Jest za to idealna przestrzeń do dyskusji i poszukiwań.

– Avant Art Festival uważam za najciekawszy i najlepszy festiwal w naszym kraju. Nie ma żadnej cienizny, ani monotematyczności. Cudownie jest móc korzystać z wiedzy i orientacji kuratorów o tak szerokich zainteresowaniach i otwartych głowach! – podsumował Bartłomiej Kuźniak z grupy 2g.

Weekend norweski zakończył odsłonę teatralną. Następna, już stricte muzyczna, w najbliższy weekend (1-4 października). Zagrają m.in. Radian, Alva Noto, Mira Calix & Andrea Parker oraz Regenorchester.

Program oraz informacje o biletach dostępne na stronie: www.avantfestival.pl

Verdensteatret, fot. Edgar De Poray
Offonoff, fot. Edgar De Poray
Arve Henriksen, fot. Edgar De Poray

Avant Art Festival Norwegia 2010, Wrocław

MK

Reklamy

Zwyczajność triumfuje – konkurs Nowe Horyzonty 2010

Postawiłam w tym roku na Międzynarodowy Konkurs Nowe Horyzonty. Po rozkoszach typu „Tlen” czy „Burrowing” liczyłam na dosłowną powtórkę z rozrywki. Niestety, wyszło na to, że nic dwa razy się nie zdarza. Co więcej, jestem oficjalnie obrażona na intuicję, która wyprowadziła mnie w pole rozczarowań i niedosytu. A może po prostu nadoczekiwałam?

reż. Veiko Õunpuu / Estonia, Finlandia, Szwecja 2009

Pierwszym niespełnieniem okazało się „Kuszenie świętego Tonu”, choć tu przynajmniej warstwa wizualno-dźwiękowa zaspokajała kinematograficzny apetyt. Chwilę później doświadczyłam dotkliwej niestrawności, gdy przyszło mi zmierzyć się twarzą w ekran z „Trash Humpers” – najbardziej zdziwaczałym wytworem reżyserskiej wyobraźni i potrzeby kreacji. Nadal wątpię, by Korine miał cokolwiek do przekazania, ale uważam, że film powinien był zostać zaprezentowany w innym cyklu, najlepiej dotyczącym sztuki. Z góry wiązałoby się to z większa tolerancją w odbiorze i zminimalizowałoby dyskredytację tego filmu. Bo chyba nie chodziło o to, by po seansie każdy kosz na śmieci kojarzył się z bandą odrażających kopulantów?

Dawki ulgi doznałam przy okazji „Amer” – świetnie rokującego obrazu, który z czasem znudził swoją formą. Niewątpliwie należał jednak do perełek, choćby pod względem przyjętej, starodawnej konwencji, genialnych zdjęć i ujęć oraz wszechobecnej gry zmysłów skupionych wokół strachu i erotyzmu. Po „Amer” przestałam już nadoczekiwać i pogodziłam się z niskawym poziomem konkursu, dzięki czemu nie podłamała mnie „Paszcza wilka” i nie załamał „Podróżuję, bo muszę, wracam, bo cię kocham”. O ile pierwszy z nich, pomimo dominującej poetyckości, rozwijał jakiś kłębek fabuły doprawiony humorem, o tyle portugalskie kino drogi nie wiązało się z żadną wartościową emocją, począwszy od strony wizualnej, a skończywszy na przesłaniu, którego, zawsze szukam, a tu nie znalazłam.

„Mama” reż. Nikolay i Yelena Renard, Rosja 2010

Sytuację uratowała w międzyczasie „Mama” – konwencja minimalizmu miała tu przynajmniej swoje uzasadnienie. Spokojna i nudna rutyna doskonale odzwierciedliła relacje między otyłym synem a nadopiekuńczą matką, której miłość ważyła za dużo. Wszystko bez słów, zbędnych decybeli i ognistych form ekspresji, a jednak niezwykle wymownie. Po seansie byłam przekonana, że już nic lepszego mnie nie spotka, ale na szczęście się pomyliłam.

„Zwyczajna historia” reż. Anocha Suwichakornpong Tajlandia 2009

„Zwyczajna historia” okazała się swoistym zbawieniem, autentycznym ratunkiem dla kinematograficznego ducha, który już zamierzał opuścić moje ciało, by dekadencko żulić się w knajpie. Film tajskiej reżyserki Anochy podbił moje serce. Jego prostota i zwyczajność przeplatały się z symbolicznymi obrazami żywiołowego kosmosu, poezją myśli i progresywnymi dźwiękami, doprawionymi eterycznym shoegaze. Reżyserka na spotkaniu wspomniała, że jej obraz zawierał sporo odniesień do polityki i podziału społecznego w Tajlandii, jednak trudno było to wychwycić. Dla mnie „Zwyczajna historia” to po prostu wzruszająca opowieść o przyjaźni, a także metafora ponownych narodzin ducha i ciała. Przede wszystkim jednak stanowi zgrabny mariaż pięknej prostoty, poezji, ludzkich wartości, genialnej muzyki i kosmicznej symboliki, która zostawia pożądane znaki zapytania.

Reszty filmów konkursowych nie widziałam, więcej rozczarowań nie pamiętam. Wierzę, że przyszłoroczny zestaw będzie lepszy (ten mógłby wejść do cyklu „Shit year”). Jak to mówią: nadzieja umiera ostatnia – dziś doliną, jutro górą!

Na koniec ułamek dźwiękowego odlotu. I am Ying zespołu Furniture, który słychać w „Zwyczajnej historii”.

Międzynarodowy Konkurs Nowe Horyzonty 2010

Magda Kotowska

npdst. notki własnej z Filmaster.pl

Nowohoryzontowa kolacja a’la Pattoni

Takie inauguracje ENH lubimy chyba wszyscy. Czwartkowy wieczór na Wyspie Słodowej należał do Mike’a Pattona – multizadaniowego wirtuoza we włoskim wcieleniu. Zakładam, że pod wpływem jego wyczynów okoliczne drzewa (pomimo lata) pogubiły liście, a Odra prawie zmieniła kierunek biegu.

Już sam Patton to fenomen: nie dość, że głos ma nieprzeciętny, to właściwie wszystko, czego się dotknie zamienia się w złoto. Z otwartą gębą śledzić można to jak wczuwa się w muzykę i lawiruje po wokalnych skalach, emitując solidne dawki energii. Dodając do tego oprawę w postaci świetnej muzyki, żywiołowej orkiestry i świateł, letniość wieczoru i początek filmowego święta, trudno się dziwić, że na koncertach słyszymy arię uniesień i naturalną eksplozję braw.

Patton zaserwował wrocławskiej publice podróż do przeszłości z ziemi polskiej do włoskiej – pełną muzycznej estetyki, patetyzmu, duchowych wzlotów i dźwiękowych pejzaży. Towarzystwo orkiestry z góry ubrało atmosferę w elegancką koszulę, a włoski mafioso Mike i jego nieskazitelny wokal rozpieścili zmysły do tego stopnia, że jeden bis nie wystarczył i ludność do domów rozeszła się niezaspokojona.

Mike Patton, muzyczny awangardzista znany choćby z Faith No More, Peeping Tom czy Fantomasa, przyjechał do Wrocławia ze swoim najnowszych projektem o nazwie Mondo Cane. Zainspirowany włoską muzyką z lat 50. i 60.  oraz filmem „Pieskie życie” (stąd nazwa projektu) nagrał płytę, na której znaleźć można pełen mariaż dźwięków, nastrojów, instrumentów i gatunków muzycznych. Od z natury spokojnych ballad, przez ekstatyczne przyjemności jak Deep Down czy porywające Ore D’Amore aż po cięższe, metalowe Urlo Negro.

Koncert na Wyspie był pierwszym w ramach tegorocznej Sceny Muzycznej Ery Nowe Horyzonty. Kolejne występy oglądać można w klubie festiwalowym w Arsenale. Przed nami m.in. Baba Zula („Życie jest muzyką” Akina powinno się z tą kapelą kojarzyć) i Mad Profesor oraz Konono No 1 z Konga i Gonjasufi. Będzie się działo!

Mike Patton – Ore D’Amore (Mondo Cane):

Mike Patton i Mondo Cane, 22.07 Wrocław, Wyspa Słodowa

Era Nowe Horyzonty 2010

Magda Kotowska

Hipnoza w WFF. Archive.

Ludzkie słupy wgapione w horyzont świateł, trzciny kołyszące się w rytm trip-hopu, szalejące w blasku reflektorów czupryny – tak  sobotnie misterium z Archive w roli głównej przeżywali wszyscy zgromadzeni w klimatycznej przestrzeni WFF-u.

Monotonnie pisać o koncercie, który od początku do końca prezentował doskonale równy poziom. Utwory brzmiały jak z płyty, nie było usterek technicznych, ani nawet przerw na luźną pogawędkę z publicznością. Zespół wyszedł na scenę, odprawił dwugodzinne muzyczne nabożeństwo i podziękował. Nudno? Raczej niekonwencjonalnie.

Rzadko spotyka się dziś koncerty, które nie cechuje interakcja z fanami – brak takowej postrzegany jest negatywnie. Archive dowodzi, że liczy się coś więcej. Ma się wrażenie, że kontakt z publicznością jest w ich przypadku niepożądany, bo wszelkie zakłócenia w tej dźwiękowej uczcie wytrąciłyby ze spirytystycznego transu. Nikt nie czeka na „dziękuję”, „witaj Polsko”, „jesteście świetni”. Liczy się sacrum, w którym przejawem wspólnoty przeżyć są rytmiczne oklaski tłumu, nie wytrącające ze stanu hipnozy, a nawet go potęgujące.

Już początek koncertu z dynamicznym „Sane” był sugestią do zatracenia się w muzyce. Różnorodność dźwiękowa utworów Archive przekładała się na rodzaj przeżyć. W zależności od tego, czy było to mocne „Fuck U” czy „Collapse/Collide” nastrój oscylował wokół mrocznych, dusznych uczuć, aż po refleksyjne uniesienie. Doskonałą pointą na bis było absolutnie energetyzujące i transowe „Controlling Crowds” wzbogacone sugestywnymi wizualizacjami. W serii dynamicznym kawałków pojawiło się też „Bullets”, przy którym tłum unisono wykrzykiwał „personal responsibility” i rozdzierające duszę „Finding It So Hard”. Wielu fanów przeżywało ekstazę przy „Lights”. Wypada wspomnieć, że świetnie wypadły utwory z niedocenianą wokalistką zespołu – Maria Q oraz hiphopowe melorecytacje Johna Rosko – krytykowanego za nieprzystawalność do Tricky’ego. Klimat koncertu podkreślała dodatkowo progresywna gra świateł i kosmiczne wizualizacje.

Jedynym, dla niektórych wielkim, minusem był brak w setliście gloryfikowanego „Again”. Na nic zdało się głośne skandowanie, ale nic w tym dziwnego. Zespół wyraźnie zaśpiewał przecież: „the world is my playground too and I’ll do what I like”…

Archive w WFF, 6 lutego 2010, Wrocław

Magda Kotowska

Źródło: Independent.pl

ONE LOVE wg Zbychowca

Minęła kolejna, szósta edycja One Love Sound Fest. Muszę przyznać, że jestem bardzo zadowolony, wręcz szczęśliwy, że mogłem uczestniczyć w tym wydarzeniu. Wybawiłem się za wszystkie czasy w rytmach muzyki, którą kocham, ponadto spotkałem się ze znajomymi i ogólnie miło spędziłem ten czas.

Zanim jednak zacznę zachwalać zespoły, które zaprezentowały całkiem przyzwoity poziom, polecą gromy na organizatorów, czyli Planetę Młodych. Przede wszystkim ceny piwa i wszelkich innych napojów w środku były skandalicznie wysokie (6 zł za małą buteleczkę wody to skandal!); 9 zł kosztował LECH w puszce, 8 zł lany (czyli wodny roztwór piwa). Na dodatek połowę stanowisk na korytarzu zajmowała firma propagująca palenie papierosów (z „freedom” w nazwie, szczyt hipokryzji). W czasie trwania festu nie można też było wyjść na zewnątrz, więc każdy, kto czuł potrzebę jedzenia czy picia był skazany na narzucone absurdalne ceny. Mimo wszystko w porównaniu do poprzednich lat jest coraz lepiej. Wreszcie występy trzymały się line-upu, koncerty zapowiadała kompetentna osoba (Silverdread z Love Sen-C Music), no i przede wszystkim wszyscy artyści wystąpili (pierwszy raz od 3 lat!)!
Poniżej opiszę jakie wrażenie zrobili na mnie poszczególni wykonawcy.

NDK – nie trawię tego zespołu, zresztą nigdy nie trawiłem i nie rozumiem szału, jaki wywołują oraz tłumów, które przyciągają pod scenę. Owszem, są bardzo energiczni. Nie można też powiedzieć, że nie umieją chłopaki śpiewać. Jednak moim skromnym zdaniem (a z pewnością nie jestem z nim odosobniony) ich teksty są bardzo słabe, po prostu o niczym. Nie wspomnę już, że od wielu lat w kółko śpiewają to samo. Dlatego też na las machających rąk popatrzyłem sobie przez chwilę z trybun. Taki tam hip-hopowy koncert w rytmach Jamajki…

Szybko odechciało mi się słuchać tej ekipy, toteż zawinąłem się na scenę soundsystemową, gdzie akurat grał Junior Stress. Prezentował z początku kilka starych, klasycznych numerów, potem zaś sam złapał za mikrofon i zaczął śpiewać.

Niezbyt podobało mi się na sound systemach. Było jakoś tak duszno, gorąco, tłoczno. Poszedłem rozejrzeć się za znajomymi, a w tym czasie na scenie montowało się już United Flavour. Bardzo polubiłem tę grupę od czasu gdy widziałem ich na Reggaelandzie w Płocku. Grają bardzo fajną, energiczną muzykę reggae z domieszkami akcentów latynoskich. Na dodatek Carmen, ich wokalistka, śpiewa często w swoim ojczystym języku hiszpańskim, co brzmi świetnie. Niestety, tym razem zespół nie zrobił na mnie tak dobrego wrażenia jak w lipcu na nadwiślańskiej plaży.

Po występie międzynarodowej grupy z Pragi przyszedł czas na kapelę z USA – Groundation. Jest to jeden z tych zespołów, których szczególnie wyczekiwałem i na które najbardziej liczyłem. Nie zawiodłem się! Amerykanie pokazali pełną klasę, zagrali bardzo rootsowo, z elementami dubu czy nawet jazzu; nie zabrakło instrumentalnych popisów solówkowych. Poza tym głos Harrisona Stafforda – wokalisty zespołu jest, moim zdaniem, sam w sobie fenomenalny.

Następnym artystą, który zaprezentował się na scenie, był Dellé – członek zespołu Seeed. Wykonawca zrobił na swoim koncercie prawdziwe show! Przede wszystkim rzucało się w oczy, że wszyscy muzycy łącznie z wokalistą  ubrani  zostali w tym samym stylu – eleganckim, ale nie sztywnym. Sekcja dęta, składająca się z puzonisty i puzonistki, nadawała wykonywanym utworom nie tylko świetne brzmienie, ale także wprowadzała elementy choreograficzne, które sprzyjały loversowo-dancehallowym klimatom kawałków tego artysty. Ogólnie oceniam ten koncert jako bardzo dobry.

Gdy Dellé zszedł ze sceny, przyszła pora na gwóźdź programu – legendarną grupę The Congos z Jamajki. Na nich czekałem najbardziej i od pierwszego dźwięku wiedziałem, że będzie to niesamowite przeżycie. Na początku zagrali intro –  krótki mix riddimów zespołu. Pozwoliło to rozbujać publikę. Następnie wkroczyli czterej wokaliści grupy: Watty Burnett, Roydel Johnson, Cedric Myton oraz Kenroy Ffyffe. Tak! Czterech facetów po 60-ce śpiewających na głosy, poruszających się po scenie tak jakby wiek nie miał najmniejszego znaczenia. Zespół wykonał większość swoich hitów, a także kilka nowych, nieznanych mi piosenek. Biła od nich niesamowicie pozytywna energia. Nie zabrakło, oczywiście, najbardziej znanego kawałka Congosów: Fishermana, wykonanego na końcu koncertu.

Jako ostatni na dużej scenie występował Ras Luta. Postanowiłem obejrzeć chociaż fragment koncertu, bo przymierzam się do zrecenzowania jego nowej płyty. Ogólnie rzecz biorąc, występ nie najgorszy. Luta miał całkiem niezły kontakt z publiką. Zgromadził pod sceną dość pokaźną ilość fanów (zwłaszcza, że zaczął występ koło 3:00), chociaż śmieszne były jego teksty ( „Ej moi ludzie…”) mające przyciągnąć tłumy.

Na tym skończył się dla mnie tegoroczny One Love Sound Fest. Przed opuszczeniem Hali zajrzeliśmy jeszcze do sali soundsystemowej, gdzie grał Jah Free. Puszczał stare dobre rytmy, podśpiewując do tego. Niestety, musieliśmy już się zbierać, choć słyszałem, że długo nie pograł.
Podsumowując, One Love nie jest najlepiej zorganizowanym festiwalem (ba, jest jednym z gorzej zorganizowanych), jednak gwiazdy ściągnięte na niego w tym roku zrekompensowały z nawiązką niedogodności spowodowane niekompetencją organizatorów. Wygląda na to, że za rok też się na nim pojawię.

One Love Sound Fest 2009, Wrocław

Zbyszek „Zbychowiec” Ostrowski